"(...) Wylądowaliśmy dziś u kolejnego dentysty. Noc przespaliśmy w kratkę z powodu bolącego zęba Maćka, a dziś w gabinecie po ponad pół godziny moje dziecko zeszło z fotela...z bolącym zębem. Maciek nic nie dał sobie zrobić.... To już druga taka sytuacja. Nie wiem co mamy robić. (...)".
Opisana powyżej sytuacja rzeczywiście - choć nie dosłownie - miała miejsce. Pracowałam wtedy w jednym ze śląskich przedszkoli i powyższy cytat zaczerpnęłam z rozmowy z mamą 5 - letniego przedszkolaka. Prowadziłam tam z 3, 4, i 5 - latkami trening umiejętności prospołecznych, na którym uczyliśmy się odważnych zachowań w relacjach z rówieśnikami, proszenia o pomoc, umiejętnego przerywania dorosłym czy radzenia sobie ze złością.
O uczeniu "odważnego radzenia sobie z lękiem w gabinecie stomatologicznym" pomyślałam dopiero po przejrzeniu kilku stron internetowych polskich gabinetów stomatologicznych, zajmujących się pracą z dziećmi. Okazało się, że praktycznie nie zawierają one żadnych sugestii lub wskazówek, które:
- mogłyby pomóc rodzicom w zrozumieniu specyfiki dziecięcego lęku przed dentystą,
- uświadomiłyby, jak zachowanie dorosłych i język, który stosują opowiadając o dentyście, mogą wpłynąć na wyobrażenia dziecka o czekającej je wizycie,
- podpowiedziałyby, jak pomóc dziecku przygotować się do pierwszej i do kolejnych wizyt,
- pomogłyby zrozumieć, co doprowadza dzieci do stanu, w którym stają się "trudne" zarówno dla rodziców jak dla lekarzy (np. zapierają się w drzwiach gabinetu, krzyczą, płaczą, zaciskają usta, nie chcą współpracować, etc.), oraz jak odpowiednio pokierowana relacja rodzic - lekarz - dziecko może tę sytuację zmienić "na lepsze".
Dodatkowo zajrzałam także na strony brytyjskich, kanadyjskich i amerykańskich dziecięcych gabinetów stomatologicznych oraz strony poświęcone dentofobii. Różnica była zasadnicza. Po pierwsze, na stronach anglojęzycznych (np.www.dentalfearcentral.org) psychologiczne podejście do radzenia sobie z lękiem przed dentystą jest entuzjastycznie promowane. Co więcej, w USA i Wielkiej Brytanii regularnie prowadzone są badania naukowe nad psychologicznymi aspektami lęku dzieci i dorosłych przed różnymi elementami leczenia stomatologicznego. Wniosek był dość oczywisty - korzystanie z wiedzy i doświadczenia psychologów w relacji stomatolog - pacjent jest czymś zupełnie powszechnym. Problem tylko w tym, że jeszcze nie "u nas". Stąd właśnie mój blog - chciałabym zacząć wypełniać tę lukę informacyjną.
Treści publikowane w ramach tego bloga oparte są zarówno o wiedzę z zakresu psychologii rozwojowej, psychologii uczenia się, wyniki badań naukowych, jak też o wnioski wyciągnięte z mojego doświadczenia w pracy z dziećmi i ich rodzicami. Zależy mi na tym, by informacje te pomagały zrozumieć:
-co może przeżywać dziecko podczas wizyty w gabinecie stomatologicznym,
-jaki wpływ na te przeżycia ma zachowanie rodziców i osób z najbliższego otoczenia dziecka,
-przede wszystkim jednak, by ułatwiały i rodzicom i stomatologom podejmowanie działań zorientowanych na kształtowanie i wspieranie odważnej postawy dziecka wobec leczenia stomatologicznego.
Dlaczego w gabinecie stomatologicznym potrzebny jest psycholog? Mam nadzieję, że każdy post na tym blogu odsłoni kolejną część odpowiedzi na to pytanie. ;)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz